Kime sorsam mutsuz. Kimi gelecekten umutsuz, kimi insanlardan soğumuş. Herkes biraz uzaklaşmak, yalnız kalmak, mümkünse kimseyle muhatap olmamak istiyor. Kabahat hep başkasında. İnsanlar şöyle, insanlar böyle…
Peki, ya sen nasılsın?
O kötü, çekilmez, bencil dediğin insanları ortaya çıkaran koşullar seni hiç mi etkilemedi? Aynı toplumda yaşıyoruz, hepimiz aynı ekonomik ve sosyal iklimi soluyoruz. Koşullar herkesi bir parça eğiyor, bunu inkâr etmiyorum; yine de eğilmiş olmak kimseyi sorumluluktan kurtarmıyor. Başkalarının hırsından, çıkarcılığından şikâyet ederken bunların sende hiç karşılığı olmadığından bu kadar emin misin?
Hayat hızlandı dediler; hızlandı da. Biriyle uğraşacak ne vaktimiz kaldı ne sabrımız. İnternet bize hem her şeyi verdi hem de herkesten kurtulmanın yolunu. Eskiden biriyle oturduğumuz sofrada onun sinirine, inatçılığına da katlanmak zorundaydık; şimdi karşımızdaki sıkıcı cümleyi kaydırıp geçiyoruz. Ekranda herkes bize uygun. Kanal bizi bilir, algoritma hoşumuza gideni sıralar, sıkıldığımız anın arkasından bakmadan kayarız.
Bize dokunmayan her fikri, uğraştıran her insanı, zorlaştıran her gerçeği tek bir parmak hareketiyle hayatımızdan siliyoruz. Kendi elimizle öyle bir seçki yaratıyoruz ki içinde ne sürtünme kalıyor ne hesaplaşma; sonra da bu pürüzsüz dünyanın konforunda avunuyoruz. Bir gün gerçek bir insanla, gerçek bir ihtilafın ortasında karşılaştığımızda ne yapacağımızı bilmiyoruz; uzun zamandır insanca bir hatayla el sıkışmadık. Tahammül bir erdemdir; bizim tahammülümüz ise yalnızca hoşumuza giden şeylere yetecek kadar geniş.
Bu pürüzsüz dünyanın bir de kendimize dair pek sevdiğimiz hikâyeleri var. Kurnazların gazete köşelerinde ya da sanal ortamlarda, doğduğun güne, saate ve gökyüzündeki gezegenlerin konumuna bakarak sana ne kadar özel, zeki, duyarlı ve mükemmel bir insan olduğunu anlatmasına inanmak sana da komik gelmiyor mu? Astroloji palavracıları haklıysa insanların yaklaşık on ikide biri senin burcundan. Demek ki dünyanın iyilik, zekâ ve mükemmellik kulüplerinden birine üyeyiz. Ne şahane!
Hep iyi insan arıyoruz. Güvenilir, dürüst, vicdanlı, anlayışlı insanlar istiyoruz. Biz iyi insan olmak için hangi bedeli göze aldık? Bize dokunmayan yılana ses çıkarmamaktan vazgeçebildik mi? Doğruyu söylemenin bize zarar vereceğini bildiğimizde de doğruyu söyledik mi?
Yoksa mesele, bu soruların cevaplarından hoşlanmayacağımızı bilmek mi?
Yok canım, ne korkacağız! Biz zaten dürüstüz, vicdanlıyız, adiliz. Biraz şanssızız o kadar. İyi insanlar hep yanlış insanlara denk geliyor. Sorun bizde değil, dünyada.
