İzmir’in Urla ilçesinde kamuoyunu sarsan ve Nurten Kandemir isimli annenin, lösemi tedavisi gören otizmli oğlu Ahmet Barış Kandemir’i öldürüp ardından kendi hayatına son vermesiyle sonuçlanan dramatik olayın ardından sivil toplum kuruluşları harekete geçti.
Urla Otizmle Yaşam Derneği, yaşanan olayın ardından yayımladığı kamuoyu duyurusunda, ağır hastalıklarla mücadele eden çocukların ve engelli bireylerin bakım sorumluluğunun tek bir kişiye yüklenmesinin yarattığı tükenmişliğe dikkat çekti.
“ANNE DEĞİL SİSTEM SORGULANMALI”
Derneğin “Anne değil sistem sorgulanmalı” başlığıyla sosyal medya hesapları üzerinden yaptığı açıklamada, sağlık ve bakım süreçlerinin ailelerin omuzlarına bırakılmasının sürdürülemez olduğu vurgulandı.
Olayın ardındaki derin toplumsal yükün altını çizen dernek, yayımladığı metinde şu ifadelere yer verdi:
“Urla’da, engelli ve lösemi tedavisi gören oğluyla birlikte yaşayan bir annenin, oğlunun yaşamına son vermesinin ardından kendi hayatına da son verdi. Yaşanan bu büyük acı, yalnızca bir ailenin trajedisi olarak görülmemeli; engelli bireylerin ve ağır hastalıklarla mücadele eden çocukların ailelerinin yıllardır taşıdığı ağır bakım yükünü ve sosyal destek sistemlerinin yetersizliğini yeniden gündeme getirmelidir. Bir çocuğun sağlık, bakım ve yaşam sorumluluğunun büyük ölçüde ailesine, çoğu zaman da tek bir kişiye bırakıldığı bir sistem sürdürülebilir değildir. Bakım yükü ağır. Ekonomik yük ağır. Psikolojik yük ağır. Yalnızlık ağır. Peki aileler tükenmeden önce onları kim destekliyor? Asıl sorgulanması gereken bir anne değil, aileleri yalnız bırakan sistemdir.”
“GÜÇLÜ BİR SOSYAL DESTEK SİSTEMİ ARTIK BİR ZORUNLULUKTUR”
Bakım yükünün ailelerin kaderi olmaktan çıkarılması gerektiğini kaydeden Urla Otizmle Yaşam Derneği, kurumsal mekanizmaların derhal devreye girmesi gerektiğine işaret etti.
Ailelerin tükenme noktasına gelmeden koruma altına alınması gerektiğini belirten dernek, açıklamasını şu net çağrıyla tamamladı:
“Engelli bireylerin ve ailelerinin ekonomik, sosyal, psikolojik ve sağlık alanlarında düzenli ve erişilebilir desteğe ulaşabildiği güçlü bir sosyal destek sistemi artık bir ihtiyaç değil, bir zorunluluktur. Urla Otizmle Yaşam Derneği olarak çağrımız nettir: Aileler tükenme noktasına gelmeden desteklenmeli, bakım yükü ailelerin kaderi olmaktan çıkarılmalı ve hiç kimse bu ağır yükü tek başına taşımak zorunda bırakılmamalıdır. Çünkü bir aileyi yalnız bırakmak, yalnızca bir aileyi değil; toplumsal sorumluluğumuzu da yalnız bırakmaktır.”