İnsan hiçbir şey değildir ama yaptığı şeydir; yaptığıyla kendini var eder. Jean Paul Sartre Bir kelime yükselir, sonra bir diğeri

Biz tekrar ettiğimiz şeyiz. Erdem, tek bir davranış değil, bir alışkanlıktır. Aristoteles Yıllar önce bir TV konuşmasında Patrik Sahag Maşalyan’ın,

Dedemin adı Ömer Faruk’muş. Babam da, geleneğin bilindik ağır etkisiyle, isim dediğin nesilden nesile akar diyerek benim de ismimi Ömer

“Kaybolmuş bir kentin eskicisiydi makineleşmeye karşı duyguları topluyordu.” Metin Kemal’in Eskici şarkısındaki bu iki dize, çağımızın en sessiz ama en

(Tayfun Özkaya’nın Yazısının İşaret Ettikleri) Bir siyasi partinin tarım politikasının başına büyük ölçekli kapalı hayvancılık modeliyle tanınan bir ismin getirilmesi

Türkiye’de çalışma hayatı uzun zamandır, emeğin değil riskin ağır bastığı bir denge üzerine kurulu. Bir işçi güne başlarken, yanında sadece

Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, demeğe de dilim varmıyor

El sıkışmak bir nezakettir, rahatsız olmak ise bir tercihtir. Bu ikisini birbirine karıştıranlar, önce yaşam enerjilerini tüketir, sonra da dünyayı

Uzayda bir mikrop, insanın en güçlü olduğunu sandığı şeyleri sorgulatıyor. Peki, en karmaşık mı yoksa en basit mi gerçekten güçlüdür?

Kişisel mülksüzlük erdem mi, yoksa kurumsal şatafatı örten bir perde mi? Elbek, Vatikan’dan Diyanet’e uzanan çarpıcı bir karşılaştırma yapıyor.

Türkiye, iş cinayetlerinde Avrupa’nın zirvesinde yer almaya devam ederken, her yeni iş kazası yalnızca can kaybı üzerinden tartışılmakta, asıl yapısal