Modern hayvancılıkta verimlilik, artık bir ölçü değil; bir karakter meselesidir. Hayvanın ne kadar süt verdiği değil, ne kadar düzenli verdiği

Masallar, yalnızca çocuklara anlatılan masum hikâyeler değildir; insan zihninin en eski savunma ve anlam üretme düzeneklerinden biridir. Çocuğa dünyayı tanıtmak

Bermuda Üçgeni üzerine anlatılan hikâyeler, modern çağın en dayanıklı masallarından biridir. Oysa meseleye biraz dikkatle bakıldığında görülen tablo şudur: “Gizem”

Kendini dinlemekten yorgun düşmüş insanlar var etrafımızda. Ama bu yorgunluk bir sessizlikten doğmaz; tam tersine, bitmeyen bir iç monologdan doğar.

Küskünlük, insanın içine kapanan bir yankıdır.Umut ise çoğul bir sestir. İnsan, emeğinin görünmediğini düşündüğünde kırılır. “Ne değişti ki?” sorusu, hayal

“Benim kavgamda benim yanımda taraf tut, yoksa hainsin.” Bu cümle bir öfke patlaması değil; bir sadakat rejimidir. Hakikati askıya alır,

Bazı günler takvimde değil, vitrinlerde yaşar. 14 Şubat onlardan biridir. Aşkın değil; onaylanmanın yıldönümüdür. Sevmekten çok sevilmenin, hissetmekten çok gösterilmenin

Eğitim artık bir kamusal hak değil; sermaye için önceden finanse edilmiş bir üretim süreci. Üstelik bu üretimin maliyeti devlete ya

Bazı insanlar tarihte yaşar, bazıları tarihte konuşur. Otanes ikincilerdendir. Herodotos’un satır aralarında beliren bu Pers soylusu, bir iktidar boşluğunda söz

“963 Hz’nin kerameti” diye dolaşan anlatı; biraz mistisizm, biraz modern şehir efsanesi, biraz da New Age pazarlamasının parıltılı bir karışımıdır.

Konuşmak çoğu zaman bir refleks haline geldi. Artık düşünmeden önce değil, durmadan önce konuşuyoruz. Sessizlik ise neredeyse bir arıza gibi

İnsan yalnızca yaşayan bir varlık değildir; çünkü yaşayan ama henüz “insan” sayılmayan sayısız organizma vardır. Hegel’in rahatsız edici iddiası tam

Aşağı yukarı herkes hemfikir: Türkiye gündemi diye bir şey varsa, o da zaten bir türkü formunda yaşanıyor. Haber bültenleri fazla

Vicdanı olmayanın vicdanı sızlar mı? Bu soru artık felsefi olmaktan çok idari bir meseledir. Zira vicdan, çağımızda bir ahlak yetisi

Toplum bazen kurallarıyla değil, kural üretemediği anlarla tanınır. Durkheim’in anomi dediği durum tam olarak budur: Normların çözüldüğü, hedeflerin belirsizleştiği ve

Aydın korkaklığı, cehaletle karıştırılmamalıdır. Cahil bilmez; aydın bilir ve susar. Aradaki fark ahlâkidir. Bu nedenle aydın korkaklığı, çağımızın en rafine

Bu ülkede her kuşak, dünyanın en zor döneminde büyüdüğüne inanır; ancak bugünün gençleri gerçekten bir kırılmanın merkezinde duruyor. Kırılan şey

Aşağılık kompleksinin gerçek kaynağı, toplumdaki konum değil; insanın kendi içindeki çatlaklardır. Kişi, içsel eksikliğini kabullenmek yerine onu parlatacak bir maske

Muhafazakarlık bir ideolojidir; fakat en keskin hüneri, kendini ideoloji değilmiş gibi sunma yeteneğidir. Gelenekleri savunmayı doğal, kurumları korumayı tarafsız, değişime

Thrasymakhos’tan Machiavelli’ye, Hobbes’a ve Marx’a uzanan karanlık bir soy kütüğü.

İnsan yalnızca düşünen değil; ait olan bir varlıktır. Kendini anlamanın ilk yolu, bir topluluğa dâhil olmaktır. Klan, kabile, ümmet, millet…Bu

Modernliğin vaat ettiği eşitlik, üretim araçlarının değil, kimliklerin mülkiyetine devredildi. Postmodern çağ, sömürüyü değil; sömürünün dilini dönüştürdü. Artık kimse işçiyim

“Yeniden diriliş” — modern Doğu’nun en parlak sloganıdır. Artık zuhur kelimesi eskimiştir; yerine daha güçlü, daha duygusal bir kelime geçti:

Doğu’nun asıl kaderi, belki de bu sonsuz başlangıç yorgunluğudur.