Bazı insanlar tarihte yaşar, bazıları tarihte konuşur. Otanes ikincilerdendir. Herodotos’un satır aralarında beliren bu Pers soylusu, bir iktidar boşluğunda söz

“963 Hz’nin kerameti” diye dolaşan anlatı; biraz mistisizm, biraz modern şehir efsanesi, biraz da New Age pazarlamasının parıltılı bir karışımıdır.

Konuşmak çoğu zaman bir refleks haline geldi. Artık düşünmeden önce değil, durmadan önce konuşuyoruz. Sessizlik ise neredeyse bir arıza gibi

İnsan yalnızca yaşayan bir varlık değildir; çünkü yaşayan ama henüz “insan” sayılmayan sayısız organizma vardır. Hegel’in rahatsız edici iddiası tam

Aşağı yukarı herkes hemfikir: Türkiye gündemi diye bir şey varsa, o da zaten bir türkü formunda yaşanıyor. Haber bültenleri fazla

Vicdanı olmayanın vicdanı sızlar mı? Bu soru artık felsefi olmaktan çok idari bir meseledir. Zira vicdan, çağımızda bir ahlak yetisi

Toplum bazen kurallarıyla değil, kural üretemediği anlarla tanınır. Durkheim’in anomi dediği durum tam olarak budur: Normların çözüldüğü, hedeflerin belirsizleştiği ve

Aydın korkaklığı, cehaletle karıştırılmamalıdır. Cahil bilmez; aydın bilir ve susar. Aradaki fark ahlâkidir. Bu nedenle aydın korkaklığı, çağımızın en rafine

Bu ülkede her kuşak, dünyanın en zor döneminde büyüdüğüne inanır; ancak bugünün gençleri gerçekten bir kırılmanın merkezinde duruyor. Kırılan şey

Aşağılık kompleksinin gerçek kaynağı, toplumdaki konum değil; insanın kendi içindeki çatlaklardır. Kişi, içsel eksikliğini kabullenmek yerine onu parlatacak bir maske

Muhafazakarlık bir ideolojidir; fakat en keskin hüneri, kendini ideoloji değilmiş gibi sunma yeteneğidir. Gelenekleri savunmayı doğal, kurumları korumayı tarafsız, değişime

Thrasymakhos’tan Machiavelli’ye, Hobbes’a ve Marx’a uzanan karanlık bir soy kütüğü.

İnsan yalnızca düşünen değil; ait olan bir varlıktır. Kendini anlamanın ilk yolu, bir topluluğa dâhil olmaktır. Klan, kabile, ümmet, millet…Bu

Modernliğin vaat ettiği eşitlik, üretim araçlarının değil, kimliklerin mülkiyetine devredildi. Postmodern çağ, sömürüyü değil; sömürünün dilini dönüştürdü. Artık kimse işçiyim

“Yeniden diriliş” — modern Doğu’nun en parlak sloganıdır. Artık zuhur kelimesi eskimiştir; yerine daha güçlü, daha duygusal bir kelime geçti:

Doğu’nun asıl kaderi, belki de bu sonsuz başlangıç yorgunluğudur.

Gerçekten yardım mı ediyoruz — yoksa yalnızca kutsal bir biçimde mülkümüzü mü koruyoruz?

Ya da: “Empati” diye bir şey varmış, ben de geçen hafta depremde öğrendim...

Osmanlı Toplumunda Marjinal Dervişlerin Etkisi ve Günümüze Yansımaları...

Kozmik savaşın dili modern siyasette hala yaşıyor: “biz ve onlar” söylemi, insanın kendi gölgesini inkâr etme refleksi.

Bir Melamî ise tam tersini söylerdi: “Ben kayboldukça varım.”

Murat Menteş’in Dublörün Dilemması Romanında Estetik Fundamentalizm Mizahın Gölgesinde İdeoloji Murat Menteş’in Dublörün Dilemması romanı, ilk bakışta grotesk karakterlerle örülü,

Bazı kitaplar vardır ki çağını değil, insanı anlatır. Selim Sabit Efendi’nin İlm-i Terbiye adlı eseri böyle bir kitaptır. Her ne

Aristoteles, bilimsel görünümlü önyargının en eski ustalarından biridir. Bugün yaşasaydı muhtemelen “Kadın neden CEO olamaz?” başlıklı bir TED konuşması yapar,