“insanlar neden söz ettiğimizi anlarlar sanıyoruz. hayır, anlamazlar.” Rilke

Son dönemde nereye baksak, hangi iş dünyası temsilcisini dinlesek aynı ezber, aynı nakarat: “Maaş veriyoruz ama çalıştıracak adam bulamıyoruz!” Yanına

Çürük diyorum, çürük değil diyorlar. Uzak diyorum, uzak değil diyorlar. Elimle bir bir gösteriyorum… “Evet” bakıyorlar, “hayır” diyorlar.

Bir zamanlar “biz” vardı. Ya da en azından, var olduğuna inanmak işe yarıyordu. İnsan, kendini aşan bir bütünün parçası olduğuna

İnsan, doğası gereği “anlatmak” üzerine kurulu bir canlıdır; fakat belki de daha doğru bir ifadeyle, insan “anlatmaya mahkûm” bir varlıktır.

Kocaman insanların öldürücü silahlar üretip kitle katliamları yaptığı bir dünyada, küçücük çocukların silaha sarılıp büyükleri taklit etmesini neden garipser insan?

Önce kavramı netleştirmek gerekir: Yankı odası, kişinin yalnızca kendi görüşlerini doğrulayan fikirlerle karşılaştığı; farklı düşüncelerin ise ya hiç içeri alınmadığı

‘’Ulema, cühela ve ehli-iyâl kış gecelerinde mum ışığında oturup geçip gitmiş zamanın hikâyelerini anlatırlarken…’’

Neşeyi çoğu zaman hafiflik olarak yaftalayan bir zihinsel alışkanlığın içindeyiz. Oysa bu yafta neşeyi değil, neşeden yoksunluğu ele verir. “Neşemizi

Modern hayvancılıkta verimlilik, artık bir ölçü değil; bir karakter meselesidir. Hayvanın ne kadar süt verdiği değil, ne kadar düzenli verdiği

Masallar, yalnızca çocuklara anlatılan masum hikâyeler değildir; insan zihninin en eski savunma ve anlam üretme düzeneklerinden biridir. Çocuğa dünyayı tanıtmak

Bermuda Üçgeni üzerine anlatılan hikâyeler, modern çağın en dayanıklı masallarından biridir. Oysa meseleye biraz dikkatle bakıldığında görülen tablo şudur: “Gizem”

Kendini dinlemekten yorgun düşmüş insanlar var etrafımızda. Ama bu yorgunluk bir sessizlikten doğmaz; tam tersine, bitmeyen bir iç monologdan doğar.

Küskünlük, insanın içine kapanan bir yankıdır.Umut ise çoğul bir sestir. İnsan, emeğinin görünmediğini düşündüğünde kırılır. “Ne değişti ki?” sorusu, hayal

“Benim kavgamda benim yanımda taraf tut, yoksa hainsin.” Bu cümle bir öfke patlaması değil; bir sadakat rejimidir. Hakikati askıya alır,

Bazı günler takvimde değil, vitrinlerde yaşar. 14 Şubat onlardan biridir. Aşkın değil; onaylanmanın yıldönümüdür. Sevmekten çok sevilmenin, hissetmekten çok gösterilmenin

Eğitim artık bir kamusal hak değil; sermaye için önceden finanse edilmiş bir üretim süreci. Üstelik bu üretimin maliyeti devlete ya

Bazı insanlar tarihte yaşar, bazıları tarihte konuşur. Otanes ikincilerdendir. Herodotos’un satır aralarında beliren bu Pers soylusu, bir iktidar boşluğunda söz

“963 Hz’nin kerameti” diye dolaşan anlatı; biraz mistisizm, biraz modern şehir efsanesi, biraz da New Age pazarlamasının parıltılı bir karışımıdır.

Konuşmak çoğu zaman bir refleks haline geldi. Artık düşünmeden önce değil, durmadan önce konuşuyoruz. Sessizlik ise neredeyse bir arıza gibi

İnsan yalnızca yaşayan bir varlık değildir; çünkü yaşayan ama henüz “insan” sayılmayan sayısız organizma vardır. Hegel’in rahatsız edici iddiası tam

Aşağı yukarı herkes hemfikir: Türkiye gündemi diye bir şey varsa, o da zaten bir türkü formunda yaşanıyor. Haber bültenleri fazla

Vicdanı olmayanın vicdanı sızlar mı? Bu soru artık felsefi olmaktan çok idari bir meseledir. Zira vicdan, çağımızda bir ahlak yetisi

Toplum bazen kurallarıyla değil, kural üretemediği anlarla tanınır. Durkheim’in anomi dediği durum tam olarak budur: Normların çözüldüğü, hedeflerin belirsizleştiği ve