İlber Ortaylı, “Elif Şafak okumayın, çünkü O, Türkçe bilmiyor” buyurmuş. Demiş mi dememiş mi bilmem; bana söylemedi, sosyal medya bilgisi

Bugün Urfa’yı, Urfamı düşünüyorum. Hastane odasında, eşim Betül’le birlikte yaşam savaşının tam göbeğindeyiz; o tam orta cenahta kendine yer açmaya

İç bir devrim ve sistem değişikliği bedel ödemeden kazanılamaz.  Tarih bu iddiamın canlı örnekleri ile doludur. İşte Mustafa Kemal. Adam

Çok şey düşünüyorum.  Ama en önemlisi; farkettim ki yalnız değilim. Akrabalar, dostlar, tanıdıklarların telefonları, seyrek aramaları benim sevgi iştahıma yetmezse

Bir hastalıkta, bir yaşam mücadelesinde birlik ruhunu, beraberlik davranışını özlüyorum. Dünya değişmiş, insanlığı tek başına bırakan teknolojik birikim, nüfus patlamaları

Ölmesine yakınmış, babama sormuştum; "Ne anladın bu yaşadığın hayattan?" diye. "Hepsi yalan!" demişti. Hepsi yalanmış… Babamdan duyduğum Bu cevap benim

Urfa’dan İstanbul’a uzanan bir anı. Bugün çok mutluyum. Yerimde duramıyorum. Yine uyandı içimdeki çocuk. Neden mi?  Yeni romanım çıktı da

Ben kendimi metropol adamı olarak tanımlarım. Şehirde yaşamayı severim. Kalabalık bir cadde üzerinde bir kahvede gevrek- peynir kahvaltıya bayılırım. Hiç bir

Evet ülkenin cılkı çıkmış; "Ee, çıkmış da ne olmuş, sonuç ne? 20 yıldır ülkeyi yöneten iktidar gidici mi?"  Bilmem, zahar. Bir Arap vatandaşı

Türkiye’nin en uygar şehrinin en uygar semtinde yaşamaktayız; bayram olur da sokağa çıkılıp, herkese katılıp bayram yaşanmaz mı? Biz de çiktık. 

Eninde sonunda bu kökleşmiş toplum değerleri yerle yeksan olacak. Ne zaman mı? Bilmem; ama yıkılacak. Artık "ben bağımsızım; benim içişlerime

Dijital çağın başlaması ile insan üzerinde algılamaları etkilemek hem kolaylaştı hem de bu algıların toplumu hızla etkilemesi başladı. Ve başta

Mevsim döndü. Kış beklenenden hızlı, koşarak gelmekte. Deniz kıyısından düşünme ve yazma yerime doğru yürüyorum; Batı'dan efileyen hafif rüzgar sabah

Dediğim oldu. Hava Ege’de cilve üstüne cilve yaptı; sonra da yağmur geldi. Dün geceki serpinti aylardır yıkanmamış insanlar gibi ağaçlardaki

İzmir çok özel bir yerleşkedir. Halkı daha özeldir. İzmir'e göçle gelenlerin çoğunluğu da kısa sürede özelleşir. "Neyi özeldir?" diye soranlara

İki günden beri Kuzey batıdan bulutlar gelmeye başladı artık. Dün tek tek kümeler halinde ılgıt ılgıt akarken bu gün daha

Kahvaltı için geldik; vakit erken, henüz kafe açılmamış. Bekliyor, beklerken kıyıda yürüyoruz. Hava şurup gibi. Gölgeler serin, azıcık acıtsa da,

Ekim ayı içli bir aydır. Senenin en içli ayıdır desek yerinde olur. Bu ayda yapraklar dallarda solmaya, kırlardaki otlar sararıp

“Vakti mi olur sevmenin İnsan bir günün sonunda da sevebilir… Bir yolun sonunda da Dahası bir ömrün sonunda da düşebilir

Nohut pişiriyorum, Betül’e yardım, "Dlapta istif için kağıt bardak gerekli" diye aklımdan geçiyor. Betül gerektiğinde buzluktan onlardan birini çıkarıp yemeğe

Solumda oturan gençlerden erkek olanı sağ eliyle tabaktaki triamisuyu yumuşakça koparıp, üstüne sevgisinin sosunu katıp sevgilisine yediriyor. Karşısındaki Milan Mathieu stili kesilmiş siyah saçları

Güneş Rakı Burcu’na  girdi, ama akşam hala tıngır mıngır; sırtında eski yaşanmışlıklar ve yeni hayaller dolu heybesi eğleşe eğleşe gelmekte.

Eylül göğü belirdi artık. Masmavi, berrak gökyüzü, temiz, bembeyaz bulutlarla donanmış. Tıpkı tiftiflenmiş,  tüm alana yayılmış hallaç dükkanı gibi. Bugün

Bazı kişiler gece gündüz, yatıp kalkıp Kemal Kılıçdaroğlu’nu yermekte, ama ayağı yemediği için erki elinde tutan Baş Cahil'e hiç bir