İnsan bilmediğinden korkar; bilmediğine bentler çeker, kendini korumaya alır. Fakat yalana teslimiyeti her zaman korkusundan doğmaz. Bazen inandığı, bazen güvendiği

İnsanlık tarihi boyunca kendimizi kandırmanın en konforlu yolu, zihnimizi sarsılmaz bir kale, aklımızı ise nesnel bir terazi zannetmek oldu. Oysa

Kötülüğün kristalize olduğu odaklar bellidir. Yetkin bir akıl bunu görür. Cesareti olan kavga verir, cüreti eksik olan mesafelenir. Erdemsiz akıl

Güreşin eski bir kuralı vardır: Kendi dengesini koruyamayan pehlivan, rakibinin dengesini bozmaya çalışır. Er meydanında bunun adı çangaldır. Güreşçi yorulmuş,

Sinyaller karışıyor. Bir yanda toplumdan bağımsız, kendi başına yaşamanın verdiği özgürlük duygusu öte yanda insanın yalnız kaldığında fark ettiği o

Çağ, kendi gölgesinden kaçan ama karanlığından da vazgeçemeyen insanın çağıdır. Herkesin bir başkasının lekesini işaret etmek için parmak yarıştırırken kendi

Tarih, çoğunluğun yanıldığı sayısız örnek barındırıyor. Bugün de durum farklı değil. Algoritmalar, kendi düşüncelerimizin yankısını bize göstererek kalabalığı hakikatin kanıtı

Sosyolojik perspektiften bakıldığında suç olgusunun kökeni, yalnızca bireyler arası mülkiyet ihlalleriyle sınırlı değildir. Daha temel bir düzeyde, suçun ilk biçimi,

Her çağ, insanla görünmez bir sözleşme yapar. Kimi çağlarda bu sözleşmenin adı itaat olur, kimi çağlarda fedakârlık, kimi çağlarda başarı;

Üretim Sancısından Üreyim Sığınağına Çevrenizdeki insanlara bir bakın: kaç kişi kendi hayatından memnun, kendi işinden gurur duyuyor, yaşadığı hayatın bir

Türk siyasi ve edebi tarihinde bazı karşılaşmalar vardır ki, üzerlerinden geçen zaman onları yalnızca birer nükte olarak hafızada bırakmıştır —

On dokuzuncu yüzyılın son çeyreği, Avrupa düşüncesinin temellerini sarstı. Tanrı ölmüş ilan edildi, insan kendi bilinçdışıyla yüzleşmeye zorlandı, sanat geleneksel

Bir ırkçının en büyük yenilgisi akşam yemek masasında başlar. Hayatını “saf ırk”, “katışıksız kültür” masallarıyla geçirmiş, kendinden olmayana öfke besleyen

Bazı fikirler vardır; yalnızca kitapların arasında yaşamazlar. Tarihin dolambaçlı koridorlarında dolaşır, devletlerin yükselişine ve çöküşüne eşlik eder, bazen bir romanın

Gençliğimizin ikliminde, kulaktan kulağa fısıldanan, söylendiği an muhatabını toplumsal bir aforozla baş başa bırakan karanlık bir kelime vardı: Lümpen. Bugün

İnsanlık tarih boyunca yalnızca barınacak evler değil, sığınacak kesinlikler de inşa etti. Belirsizlik insan zihninin en eski korkularından biridir; sisli

El-Muhtâre, Spartaküs ve Transatlantik Hattında Emeğin Ontolojik Çığlığı İnsanlık tarihi, özü itibarıyla bir nesneleştirme ve bu nesneleştirmeye karşı yürütülen özneleşme

Dünya, insanlığın trajedisini sahnelemek için kurulmuş devasa, ışıltılı bir panayır yeridir. Doğa, her sabah arsız bir kusursuzlukla uyanır; güneş parıldar,

“insanlar neden söz ettiğimizi anlarlar sanıyoruz. hayır, anlamazlar.” Rilke

Son dönemde nereye baksak, hangi iş dünyası temsilcisini dinlesek aynı ezber, aynı nakarat: “Maaş veriyoruz ama çalıştıracak adam bulamıyoruz!” Yanına

Çürük diyorum, çürük değil diyorlar. Uzak diyorum, uzak değil diyorlar. Elimle bir bir gösteriyorum… “Evet” bakıyorlar, “hayır” diyorlar.

Bir zamanlar “biz” vardı. Ya da en azından, var olduğuna inanmak işe yarıyordu. İnsan, kendini aşan bir bütünün parçası olduğuna

İnsan, doğası gereği “anlatmak” üzerine kurulu bir canlıdır; fakat belki de daha doğru bir ifadeyle, insan “anlatmaya mahkûm” bir varlıktır.

Kocaman insanların öldürücü silahlar üretip kitle katliamları yaptığı bir dünyada, küçücük çocukların silaha sarılıp büyükleri taklit etmesini neden garipser insan?