Bazı fikirler vardır; yalnızca kitapların arasında yaşamazlar. Tarihin dolambaçlı koridorlarında dolaşır, devletlerin yükselişine ve çöküşüne eşlik eder, bazen bir romanın

Gençliğimizin ikliminde, kulaktan kulağa fısıldanan, söylendiği an muhatabını toplumsal bir aforozla baş başa bırakan karanlık bir kelime vardı: Lümpen. Bugün

İnsanlık tarih boyunca yalnızca barınacak evler değil, sığınacak kesinlikler de inşa etti. Belirsizlik insan zihninin en eski korkularından biridir; sisli

El-Muhtâre, Spartaküs ve Transatlantik Hattında Emeğin Ontolojik Çığlığı İnsanlık tarihi, özü itibarıyla bir nesneleştirme ve bu nesneleştirmeye karşı yürütülen özneleşme

Dünya, insanlığın trajedisini sahnelemek için kurulmuş devasa, ışıltılı bir panayır yeridir. Doğa, her sabah arsız bir kusursuzlukla uyanır; güneş parıldar,

“insanlar neden söz ettiğimizi anlarlar sanıyoruz. hayır, anlamazlar.” Rilke

Son dönemde nereye baksak, hangi iş dünyası temsilcisini dinlesek aynı ezber, aynı nakarat: “Maaş veriyoruz ama çalıştıracak adam bulamıyoruz!” Yanına

Çürük diyorum, çürük değil diyorlar. Uzak diyorum, uzak değil diyorlar. Elimle bir bir gösteriyorum… “Evet” bakıyorlar, “hayır” diyorlar.

Bir zamanlar “biz” vardı. Ya da en azından, var olduğuna inanmak işe yarıyordu. İnsan, kendini aşan bir bütünün parçası olduğuna

İnsan, doğası gereği “anlatmak” üzerine kurulu bir canlıdır; fakat belki de daha doğru bir ifadeyle, insan “anlatmaya mahkûm” bir varlıktır.

Kocaman insanların öldürücü silahlar üretip kitle katliamları yaptığı bir dünyada, küçücük çocukların silaha sarılıp büyükleri taklit etmesini neden garipser insan?

Önce kavramı netleştirmek gerekir: Yankı odası, kişinin yalnızca kendi görüşlerini doğrulayan fikirlerle karşılaştığı; farklı düşüncelerin ise ya hiç içeri alınmadığı

‘’Ulema, cühela ve ehli-iyâl kış gecelerinde mum ışığında oturup geçip gitmiş zamanın hikâyelerini anlatırlarken…’’

Neşeyi çoğu zaman hafiflik olarak yaftalayan bir zihinsel alışkanlığın içindeyiz. Oysa bu yafta neşeyi değil, neşeden yoksunluğu ele verir. “Neşemizi

Modern hayvancılıkta verimlilik, artık bir ölçü değil; bir karakter meselesidir. Hayvanın ne kadar süt verdiği değil, ne kadar düzenli verdiği

Masallar, yalnızca çocuklara anlatılan masum hikâyeler değildir; insan zihninin en eski savunma ve anlam üretme düzeneklerinden biridir. Çocuğa dünyayı tanıtmak

Bermuda Üçgeni üzerine anlatılan hikâyeler, modern çağın en dayanıklı masallarından biridir. Oysa meseleye biraz dikkatle bakıldığında görülen tablo şudur: “Gizem”

Kendini dinlemekten yorgun düşmüş insanlar var etrafımızda. Ama bu yorgunluk bir sessizlikten doğmaz; tam tersine, bitmeyen bir iç monologdan doğar.

Küskünlük, insanın içine kapanan bir yankıdır.Umut ise çoğul bir sestir. İnsan, emeğinin görünmediğini düşündüğünde kırılır. “Ne değişti ki?” sorusu, hayal

“Benim kavgamda benim yanımda taraf tut, yoksa hainsin.” Bu cümle bir öfke patlaması değil; bir sadakat rejimidir. Hakikati askıya alır,

Bazı günler takvimde değil, vitrinlerde yaşar. 14 Şubat onlardan biridir. Aşkın değil; onaylanmanın yıldönümüdür. Sevmekten çok sevilmenin, hissetmekten çok gösterilmenin

Eğitim artık bir kamusal hak değil; sermaye için önceden finanse edilmiş bir üretim süreci. Üstelik bu üretimin maliyeti devlete ya

Bazı insanlar tarihte yaşar, bazıları tarihte konuşur. Otanes ikincilerdendir. Herodotos’un satır aralarında beliren bu Pers soylusu, bir iktidar boşluğunda söz

“963 Hz’nin kerameti” diye dolaşan anlatı; biraz mistisizm, biraz modern şehir efsanesi, biraz da New Age pazarlamasının parıltılı bir karışımıdır.